جاي قرآن در دهه محرم كجاست ؟
جاي قـرآن كريم در دهـه محـرم كجاست ؟
مروج فرهنگ تـلاوت قـرآن كـريـم در شب عـاشـورا باشيم.
قرآن، فرقان است، حسين(ع) نيز مصباح الهدی و جداكننده حق از باطل است؛ « إن الحسين مصباح الهدی و سفينة النجاة ».
قرآن، فرقان است، حسين(ع) نيز مصباح الهدی و جداكننده حق از باطل است؛ « إن الحسين مصباح الهدی و سفينة النجاة»،
قرآن شفا و رحمت است برای مؤمنين، وجود حسين(ع) نيز شفابخش امراض باطنی و تربتش شفادهندهی امراض ظاهری است.
قرآن، هميشه تاريخ تازه است و جاودان، ذكر اباعبدالله و قيام عاشورا نيز جاودانه است؛ آنچنان كه بعد از 1400سال هنوز عاشورا، حرارت خود را دارد
قرآن كلام الله صامت است و حسين(ع) كلام الله ناطق.
بسم الله صدر و شروع هرسورهای از قرآن است، حسين(ع) نيز سيد و سالار شهيدان است.
تلاوت قرآن، شنيدن و نگاه كردن به آيات عبادت است، هم چنانكه شنيدن، خواندن و شركت در مرثيه اباعبدالله نيز عبادت است.
پيامبراعظم(ص)درباره فضل قرآن فرمودند : « فضيلت قرآن بر ساير كلامها مانند فضيلت خداوند است بر بندگانش.»؛ و درباره امام حسين(ع) نيز فرمودند: « ای مردم اين حسين بن علی است، پس حسين را بشناسيد كه او بر همه شما فضيلت دارد.»و سپس فرمودند:«خدايا او را به تو میسپارم و به نيكان امت تو.»
قرآن، معجزه است به فصاحت لفظ و معنا و حسين(ع)نيز در كرامت ظاهر و در مقام معنا، كلامش معجزه است.
قرآن مهجور است، حسين(ع)نيز همچون قرآن مهجور است؛ مسلمين ظاهر قرآن را گرفتند و باطنش را رها كردند، در رابطه با امام حسين(ع) نيز علیرغم تمام علايق ظاهری نسبت به حسين(ع)قيام او مورد غفلت قرارمیگيرد.
امام صادق(ع) در تفسير آيه 40 سوره حج ـ الذين اخرجوا من ديارهم؛ همانها كه از خانه و شهر خود، به ناحق رانده شدند ـ میفرمايند: «اين آيه در شأن علی(ع) و جعفر و حمزه و جاری شده در ارتباط با حسين بن علی(ع)؛ او كه از ديار و شهر خود برای مبارزه با ظلم خارج شد و در اين راه او را به ناروا كشتند.»
در تفسير عياشی ذيل آيه 77 سوره نساء نيز حديثی از امام صادق(ع) نقل شده كه فرمودند:« كفوا ايديكم» در ارتباط با صلح امام حسن است و «كتب عليهم القتال» در رابطه با امام حسين (ع) است و « الی اجل قريب» در رابطه با امام زمان(عج) است كه به خودخواهی سيدالشهداء قيام خواهد كرد.
آيه ي معروف ديگری كه درباره حسين(ع) است، آيه « يا ايتها النفس المطمئنة ارجعی إلی ربك راضيه مرضيه» كه تعداد حروف اين آيات نيز به تعداد شهدای كربلا 72 تاست.
در روايات داريم كه امام حسين (ع) مصداق واقعی اين آيه است، چون او صاحب قلب مطمئنه بود و چون قلب مطمئنه در اثر ذكر دائمی خداوند حاصل میشود.
قرآن كريم میفرمايد : « يا ايها الناس اعبدوا ربكم الذی خلقكم»(بقره/21)؛ برای رسيدن به عبادت واقعی اگر، بهترين راه توجه به عبوديتی بود كه حضرت سيدالشهداء (ع) داشتند.
در آيات قرآن داريم : « يا ايها الناس اتقوا ربكم »؛ ای مردم تقوای الهی پيشه كنيد. اين خطاب تنها برای مسلمين نيست و غيرمسلمان را نيز شامل میشود.
خلاصه كلام انبياء نيز همين است كه انسانها تقوای الهی پيشه كنند؛ حسين(ع) ثمره واقعی تقوا است و الگوی واقعی طالبان راه نجات، اين ارادت انسانها است كه در هر سوی شرق و غرب عالم به سوی امام حسين (ع)جلب شده و ما میبينيم كه عزاداری امام حسين (ع)مختص ما شيعيان نيست و ديگران نيز به حضرت متوسل میشوند و ما نيز بايد بيشتر توجه كنيم.
قرآن كريم در آيه 195 سوره بقره میفرمايد: «انفقوا فی سبيل الله»؛ در راه خدا انفاق كنيد. حسين(ع) در راه خدا هر آنچه كه داشت انفاق كرد و به همين دليل خداوند متعال به او اين مقام را داد بنابر اين اگر كسانی نيز بخواهند در راه خدا انفاق كنند، بايد به مجالس و محافل حضرت سيدالشهداء توجه داشته باشند؛ در كتاب بحارالانوار و همچنين در كامل الزيارات داريم كه «هر كس در شب عاشورا به تشنگان آب دهد، گوئی به همه لشكريان سيدالشهدا آب داده است.» پس خدمت به دستگاه امام حسين (ع) انفاق در راه خدا محسوب میشود.
آيه 78 سوره حج میفرمايد: «جاهدوا فی الله حق جهاده»؛ در راه خدا آنچنان كه شايسته است جهاد كنيد.» كه مصداق اتم اين آيه، حضرت سيدالشهداء است. مفسرين گفتهاند منظور از جهاد شايسته، جهاداكبر و جهاداصغر است و هيچ كس در راه خدا، همچون حسين بن علی(ع) جهاد نكرد و عاشقان و سالكان راه حق، بدين وسيله میتوانند جهاد كنند. چنانچه انقلاب ما و تمام كسانی كه در جهان، ندای آزادی خواهی دارند از سيد الشهداء الهام گرفتهاند.
هم چنين قرآن كريم در آيه 197 سوره بقره میفرمايد:«تزودوا فان خير الزاد التقوی»؛ توشه كسب كنيد كه بهترين توشهها تقوی است. زيارت امام حسين (ع) كه تا اين اندازه در ادعيه به آن توجه شده است، میتواند به عنوان توشهای برای آخرت باشد. اين توشه فقط برای زاير نيست؛ بلكه دوستان و اطرافيان او نيز بهره میبرند. زيارت امام حسين (ع) و گريه بر مصائب او از افضل اعمال در اين زمينه است. از جبرئيل تا پيامبر(ص) و امامان بر حسين (ع) گريستند و توبه حضرت آدم(ع)نيز به واسطه گريستن بر حسين (ع) مورد قبول واقع شد.
قرآن در سوره انفال آيه 29 میفرمايد: «استجيبوا لله و للرسول اذا دعاكم لما يحييكم»؛ اجابت نماييد خدا و رسول را چون شما را به چيزی فرا خواندند كه سبب حيات شما است.»؛ پيامبر(ص) ما را به گريه اباعبدالله فرا خوانده و فرموده است : « حسين منی و انا من حسين (ع)» و روايات متعددی نيز از ائمه داريم كه گريه بر حسين و شريك شدن در مصائب او، باعث غفران الهی و سبب نزول رحمت الهی است و اين اطاعت از امر پيامبر است.
آيه 223 سوره بقره میفرمايد: «اثر نيكى براى خود، از پيش بفرستيد كه به كار شما آيد»؛ حسين (ع) با شهادت خود كاری كرد كه تا قيامت، اثر آن خواهد بود و هر كسی را كه چنين آرزويی است بايد بداند كه ثمره آن بعد از مرگش نيز باقی خواهند بود و برای او ثواب و رحمت را به ارمغان خواهد آورد.
آيه 133 آل عمران میفرمايد:«و سارعوا إلی مغفرة من ربكم»؛ و سرعت بگيريد به سوی اسباب مغفرت و آمرزش خدايتان كه در ذيل اين آيه نيز آمده است كه گريه بر حسين (ع) اگر براساس معرفت حقيقی باشد باعث آمرزش گناهان، بلكه جميع معاصی خواهد بود و در حقيقت توبهای است كه به واسطه امام حسين (ع)مورد قبول واقع میشود.
در جای ديگر خداوند میفرمايد: « ادعوا تضرعا و خفيه »؛ پروردگارتان را با تضرع و در نهان بخوانيد. دعا روح عبادت و قرآن صاعد است و برای استجابت دعا چه وسيلهای بهتر از حسين (ع) و اولاد و اصحاب ايشان كه قرآن كريم در سوره مائده میفرمايد: «و ابتغوا اليه الوسيله» و حسين (ع) از اعظم وسايل و از سهل الوصولترين آنها برای تقرب الهی است و راه ميانبر، توسل به حضرت سيد الشهداء است.
در آيه 14 سوره صف داريم: «كونوا انصار الله»؛ از ياوران خدا باشيد. حضرت حسين بن علی(ع)روز عاشورا فرياد زد: «آيا كسی هست كه دين خدا را ياری كند.»، اقامه عزای او به نحو شايسته و به گونهای كه او میخواهد، ياری حسين (ع) است و اقامه كننده، ياور و لبيك گوی حسين بن علی است.
در آيه انتهائی سوره انسان آمده است : « فمن شاء التخذ الی ربه سبيلا»؛ اين يك تذكر و يادآورى است، و هر كس بخواهد [با استفاده از آن] راهى به سوى پروردگارش برمىگزيند!، در تفسير اين آيه نيز توجه به مسأله قيام سيد الشهداء شده است كه « سبل اعظم » و « صراط اقوم » امام حسين (ع) است.
اين تنها بخشی از آياتی است كه به حضرت سيد الشهداء اشاره دارد.
امام حسين(ع)در چند جا قرآن تلاوت كردند؛ يكی در شب عاشورا بود كه حضرت از عمرسعد برای تلاوت قرآن و اقامه نماز مهلت گرفتند.
آيا اين رفتار و سيره معنا دار امام حسين عليه السلام در شب عاشورا نبايد به عمل و فرهنگ قرآني در جامعه اسلامي درآيد.
چه خوب است كه اين فرهنگ ناب قرآني فقط در گفتار واعظان و مداحان متوقف نشود. بلكه به همت مديران دلسوز فرهنگي و مسئولان محترم هيات مذهبي و جلسات قرآني با برنامه ريزي مناسب اجرا شود. يقيناً جوانان حسينی از اين فرهنگ ناي و زيبا استقبال خواهند كرد.
اميد آن كه امسال در شب عاشورا با تلاوت قرآن كريم در هيات عزاداري و جلسات قرآن ضمن لبيك به امام حسين عليه السلام و ياران وفادارش، در فرهنگ سازي سنت حسنه انس با قرآن كريم توفيق بيش تري داشته باشيم.
ان شاءالله
........ 《 نهج القرآن 》........