حفظ « هدف » نيست، « وسيله » است.     

چيستي، چرايي و چگونگي هر علمي، فلسفه آن علم محسوب مي شود.

توجه به فلسفه هر يك از علوم و معارف و فعاليت هاي قرآني مي تواند ما را در نيل به اهداف كمك كند.

از جمله محور هاي مهم در فعاليت هاي قرآني به ويژه در سال هاي اخير حفظ قرآن كريم است.

حفظ قرآن از ابتدا تا كنون از مهم ترين شيوه هاي ترويج فرهنگ قرآن بوده است.

تا حدي كه مي توان گفت از اولين روش هاي آموزش قرآن از همان لحظه نزول قرآن همين روش حفظ بوده است.

اما به عقيده نويسنده در سال هاي اخير به دليل عدم توجه به فلسفه حفظ قرآن، آن را به بيراه كشانده است.

تا حدي كه امروز متاسفانه قرآن كريم وسيله اي براي حفظ است تا حفظ وسيله اي در خدمت قرآن !!!!

دلايل و علت هاي آن هم فراوان است. 

مهم ترين علت را بايد در نوع نگرش به قرآن كريم جست و جو كرد.

يعني موضوع به يك مسأله فرهنگي و اجتماعي مربوط است تا روشي و آموزشي

اين نگرش كه حفظ قرآن باعث حفظ قرآن در جامعه مي شود زماني تفكر نسبتاً خوبي بود.

اما امروز ديگر چندان پاسخگوي يك نياز همگاني نيست.

مشكل بودن حفظ قرآن براي همگان از يك سو و تغيير ذائقه مخاطبان بر اثر تربيت هاي اجتماعي و فرهنگي از سوي ديگر و نيز تعدد مسائل اجتماعي و تنوع تعلقات و تكثر موضوعات باعث شده نا ديگر اغلب شيوه هاي قبلي پاسخگوي نيازها و انتظارات عموم مردم نباشد.