شعر : پاي سخن قرآن
پاي سخن قرآن :
اين نغمه قشنگ است ولي نغمه من نيست.
اين لحن چه زيباست، ولي وصله تن نيست.
آن حفظ و قرائت كه تهي گشته ز ادراك
در شأن من و شأن تو و شأن وطن نيست.
آن مركز قرآني و آن شيوه تدريس
چندان ثمري بهر عمل زيب سخن نيست.
بسيار بخوانديم و بگفتيم ز وصفش
حيف است كه صد گفته يكي موج شكن نيست.
آن كشور مصر است اگر مهد قرائت،
هرگز به عمل در حد ايران كهن نيست.
هرکس که زَنَد طعنه به آيات الهي
بی شُبهِه که مغزش به سر و روح به تن نیست!
هر كس كه بود غافل از انجام تدبر
دل مرده بود، ليك نيازي به كفن نيست
در سوره والفجر و بلد، شمس و تكاثر،
حرفي است كه همتاش در اين دير كهن نيست.
در باغ دلاویز گلستان كتابش
عطری است که در نافه آهوی خُتَن نیست؛
در گلشن آيات هدايت نظري كن
شوري است كه در بلبل اين سرو و چمن نيست.
آوارگي و خستگي امت اسلام
زان روست كه عمري پي اصلاح و شدن نيست.
مهجوري قرآن ز مسلمان ! چه بلايي است؟!!!
دردي است گران سنگ كه در شأن وطن نيست.
بيگانگي از پرتو قرآن به چه قيمت؟
دلبستگي ما به جهان نافع تن نیست
هر چند که خلقت همه زيبا و قشنگ است.
چون دامنِ قرآنِ پُر از چین و شکن نیست.
عالم همه زيباست؛ ولی نیست چو قرآن
هر سوره بهشتي است كه در دشت و دمن نیست؛
از بَهرِ کِه خوانم سخن از قهر محمد ص ؟
در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست؟
این شهر عظیمي است، ولی شهر غریبي است،
زيرا كه در آن حرف خدا، حرف زدن نيست.
اقتباس از شعر مرحوم « دكتر خسرو فرشيدورد »
( اين خانه قشنگ تست ولي خانه من نيست. )
امام خمینی ره: «تربیت باید قرآنی باشد؛ بچه های ما باید تربیت قرآنی بشوند.»