بی نیازی از ترجمه با «جمله محوری»

۳۵۰ جمله و پیام قرآنی که نیاز به ترجمه ندارد.

اشاره

اولین ضرورت برای تدبر در قرآن کریم، شناخت جمله است. جمله محوری، به بی نیازی تدریجی از ترجمه در بسیاری از عبارات و آیات قرآن کریم منجر می شود. همین دو ویژگی می تواند دلایل مهمی برای توجه به «نظریه نهج القرآن» به عنوان سنگ بنای تحول بنیادین در آموزش عمومی قرآن کریم در کشور باشد.

مقدمه

قبل از اینکه این مقاله را بخوانید، لطفا به این سوال پاسخ دهید :

«آیا حوزه آموزش عمومی قرآن کریم نیازمند تحول نیاز است؟»

پاسخ : الف - بله ب - خیر

در صورت تمایل به چند سوال دیگر هم بیاندیشید :

حدود ۴۴ سال از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی ایران می گذرد، آیا نسبت عموم افراد جامعه، با قرآن کریم قابل قبول و رضایت بخش است؟

آیا فعالیت های قرآنی چهار دهه توانسته است قرآن را وارد زبان و ادبیات و زندگی عموم افراد جامعه کند؟

اگر رضایت لازم وجود ندارد، آسیب اصلی در کجاست؟

آیا توقع برخورد انفعالی از سوی مردم در مقابل برنامه ها و فعالیت های قرآنی مرسوم و ادامه این رویه مفید و لازم است و پذیرش هرآنچه عده ای معدود، فهم و برداشت کرده اند توسط گروهی کثیر از مردم، صحیح و کارساز و قابل تعمیم است؟

آیا می شود از عموم مردمی که توانایی روخوانی ساده قرآن را ندارند، توقع تربیت ده میلیون حافظ کل قرآن در آینده نزدیک داشت؟

آیا الگوهای قرآنی ارایه شده که در این سال ها شناسایی و موفق شده اند، به تنهایی برای عموم قابل دسترسی و قابل الگوبرداری هستند؟

آیا تعمیم نگاه قهرمانی که عمدتا در یک بخش مانند قرائت و یا حفظ موفق بوده اند، در حوزه آموزش عمومی قرآن کریم ضرورت و امکان دارد؟

آیا برنامه ریزی برای کشف و تربیت نخبه های قرآنی، امکان یادگیری همگانی را با مشکل رو به رو نمی کند؟

آیا مجموع هدف‌گذاری ها، رویکردها و عملکردهای شعاری و ترویجی و صرف هزینه های هنگفت در بخش نخبه گزینی و تلاش برای تعمیم آن در بین آحاد ملت، به ترسیم نگاه کاریکاتوری از فعالیت های قرآنی، نیانجامیده است؟

چه باید کرد؟

دو راه بیشتر وجود ندارد :

راه اول : در گذشته بمانیم و همان راه را ادامه دهیم و از شرایط فعلی و نتایج آن راضی باشیم.

راه دوم : یا نگاه آینده پژوهانه، از تجارب زیسته درس بگیریم و به استقبال تحول برویم.

البته راه دوم سختی های خودش را دارد اما به تجربه اش می لرزد. «ان مع العسر یسرا» (سوره شرح، آیه ۵)

بازگشت به اصل انقلاب

شاید نزدیک ترین راه در آینده پژوهی، درس گرفتن از تجارب زیسته باشد. ابتدا با بازگشت به نظر معمار کبیر انقلاب اسلامی امام خمینی ره باشد که در دهه ۶۰ فرمودند : «تربیت باید قرآنی باشد و بچه های ما باید تربیت قرآنی بشوند»، می توان راه آمده را آسیب شناسی کرد.

تحقق فرمایش امام خمینی ره، علاوه بر داشتن اعتقاد به حکیمانه بودن آن، به عزم جدی مدیران مبتنی بر علم و پژوهش نیاز دارد. هر چند نویسنده، بارها در مقالات خود به تبیین موضوع «تربیت قرآنی» و دلالت های آن پرداخته است؛ اما همچنان این موضوع، تازه و قابل بحث و بررسی است. به ویژه در شرایط حساس فرهنگی و سیاسی امروز، پرداختن به این موضوع، زمینه ساز تحول بنیادین در حوزه آموزش عمومی قرآن کریم خواهد بود. به این منظور، ابتدا باید درک بهتری از موقعیت فعلی آموزش عمومی قرآن کریم در کشور ارایه کرد.

آسیب شناسی وضعیت موجود

در راستای آسیب شناسی وضعیت موجود آموزش عمومی قرآن کریم در کشور، این چند نکته مهم و ضروری است :

۱- نظام آموزش رسمی کشور چه در آموزش عمومی (آموزش وپرورش) و چه در آموزش عالی (دانشگاه) «تعلیم محور» است؛ یعنی دانش آموزان و دانشجویان به دنبال حفظ مطالب علمی و کسب نمره قبولی هستند. در این نوع از نظام آموزشی «حافظه محوری» مقدم بر همه چیز است. مهمترین محور در این رویکرد، آن است که کسانی امکان رشد و پیشرفت در این سیستم آموزشی را دارند که از حافظه برتر و بهتری برای حفظ و نگهداشت مطالب برخوردار باشند. بزرگ ترین آسیب مکتب تعلیم محور، این است که امر تربیت، چندان موضوعیتی ندارد؛ بلکه در حد شعار و در سطح اسناد مصوب باقی می ماند و هرگز مجال جدی، عمیق و گسترده برای طرح و بحث نمی یابد. درست به همین دلیل، نتیجه این رویکرد، «تربیت انفعالی» است. این مکتب، در خوش بینانه ترین شرایط، تربیت را برونداد و برآیند و ثمره آموزش می داند. اما این توقع از علم در اغلب اوقات، اتفاق نمی افتد و در حد توهم و خیال و آرزو باقی می ماند‌. در این مکتب خلاقیت و استعداد چندان مجال بروز و ظهور نمی یابند.

۲- در مقابل مکتب تعلیم محور، مکتب «تدریس محور» مطرح می شود. این نوع از آموزش، بر محور «روش ها و مهارت ها» تاکید دارد. مانند هنرستان های فنی در نظام رسمی آموزش عمومی و دانشگاه فرهنگیان در آموزش عالی و یا رشته های ورزشی. مبنای اصلی آموزش ها و فعالیت های قرآنی نیز در ایران، تدریس محور است؛ یعنی «روش و مهارت» حرف اول و آخر را می زند. کسانی که در روش های روخوانی و روان خوانی و حفظ و قرائت به مراتب بالایی دست می یایند، به عنوان «مدرس و استاد آن رشته» شناخته می شوند.

اصرار بر این رویکرد در حوزه آموزش عمومی قرآن کریم در کشور، تبعات و آسیب های تاثیرگذاری در پی داشته است؛ چرا که تاکید بیش از حد بر کسب روش ها و مهارت های قرآنی که اغلب جنبه تخصصی و هنری پیدا می کند، مانع از پرداختن به سایر اهداف نه گانه آموزش عمومی قرآن کریم می شود.

نمونه بارز آن، طرح ملی تربیت ده میلیون حافظ قرآن است که علی رغم مصوب بودن آن توسط شورای توسعه فرهنگ قرآنی، ارتباطی با اهداف آموزش عمومی قرآن کریم ندارد. در حالیکه نسبت طرح ملی تربیت ده میلیون حافظ قرآن با اهداف آموزش عمومی قرآن باید عموم و خصوص مطلق باشد.

توقف بر این رویکرد، موجب دلزدگی، خستگی و فاصله گرفتن تدریجی عموم مردم به ویژه کودکان و نوجوانان از یادگیری و انس با قرآن کریم می شود. از این جنبه، آموزش عمومی قرآن کریم در ایران به شدت از آسیب های متعدد رنج می برد؛ از آن جمله :

۱- تمرکز و سرمایه گذاری بر پاداش های بیرونی به جای تقویت انگیزه های درونی مانند موضوعیت قائل شدن برای برگزاری مسابقات و همایش های تبلیغی و ترویجی به جای سرمایه گذاری روی آموزش عمومی قرآن کریم.

هر چند مصوبات قانونی اغلب به درستی به این موضوع پرداخته اند اما به دلیل سطحی نگری و عدم تمایل صاحبان مناسب مرتبط، تمایلی برای اجرای قانون وجود ندارد و تنها در زمان تخصیص اعتبارات قرآنی به آنها احتجاج می شود؛ و نیز عدم نظارت از سوی مراجع ذی ربط، حاشیه امن بالایی برای قانون گریزی به وجود می آورد.

۲- نادیده انگاشتن اولویت «تربیت قرآنی» آحاد ملت در حوزه آموزش عمومی قرآن کریم و اصرار بر ادامه خطاهای گذشته، به فرهنگ حاکم قرآنی در جامعه باز می گردد. استادان این رشته ها اغلب توانایی لازم در این زمینه را ندارند و یا تمایلی به پرداختن به این بخش ندارند.

۳- جدایی مهارت های قرآنی از معارف و مضامین قرآنی یکی از کج فهمی های حاکم بر آموزش عمومی قرآن کریم در کشور است. در این نگاه، آموزش مهارت های قرآنی مقدمه قرآن آموزی است و نه بخش از آن؛ در حالیکه اصل معناداری یادگیری بر خلاف تصور غالب، نیاز ، توان و ذائقه یادگیرنده را محور اصلی برنامه ریزی و تعیین محتوا و تدریس و ارزشیابی می داند.

تحقق اهداف نه گانه آموزش عمومی قرآن کریم طبق مصوبه شورای توسعه فرهنگ قرآنی کشور از طریق «جامعیت آموزش» قابل تحقق است. لازمه این کار، هجرت از رویکرد تعلیم محور و تدریس محور به رویکرد «تربیت محور» در برنامه ریزی درسی و آموزشی است.

۴- اما مهمترین آسیب را باید فقدان یک نظریه علمی جامع، کامل و قابل دفاع برای تحقق اهداف کلی و تفصیلی آموزش عمومی قرآن کریم در کشور دانست. چرا که بدون ارائه یک الگوی مطلوب، اسناد و اهداف آموزش عمومی قرآن کریم محقق نخواهد شد.

در این مقاله سعی شده تا به این بخش پرداخته شده و ذیل تبیین نظریه نهج القرآن به عنوان یک راهبرد اساسی در حوزه آموزش عمومی قرآن کریم، در هدف گذاری، تولید محتوا و تدریس و ارزشیابی پیشرفت تحصیلی در حوزه آموزش عمومی قرآن کریم در کشور معرفی کند.

«مسئله» آموزش عمومی قرآن

قبل از هر چیزی باید فهم دقیقی از چیستی و‌ چرایی آموزش عمومی قرآن کریم ارایه شود.

برای اینکار ابتدا باید به حوزه آموزش عمومی قرآن به عنوان یک «مسئله» نگاه شود و ضرورت و امکان آن تبیین گردد. به تعبیر دیگر پاسخ به این سوال که «آیا اساساً موضوع آموزش عمومی قرآن کریم، برای جمهوری اسلامی ایران یک مسئله هست و یا خیر؟» نقش تعیین کننده ای در ادامه راه دارد. چرا که علی رغم اسناد مصوب، در مدیریت فرهنگی متولیان قرآنی کشور، دغدغه و عزم جدی برای آموزش عمومی قرآن دیده نمی شود؛ بلکه اگر هم از اهداف آموزش عمومی قرآن کریم اسم برده می شود، صرفاً به به عنوان ابزاری برای «نخبه گزینی» است. لذا این بخش، عملاً اهمیتی برای سرمایه گذاری و وقت گذاشتن نداشته و ندارد. مصادیق چنین کم توجهی متعدد و فراوان است که هر ساله اعتبارات چندین میلیارد ی به نام آموزش عمومی قرآن کریم تصویب و تخصیص می یابد اما تا کنون حتی یک ریال از این اعتبارات در حوزه آموزش عمومی قرآن کریم صرف نشده است.

از این رو تا زمانی که آموزش عمومی قرآن کریم در کشور به عنوان یک محور مستقل مورد توجه قرار نگیرد اوضاع بر همین منوال خواهد بود. چرا که ماهیت، رویکرد، اهداف، محتوا، روش تدریس و شیوه ارزیابی این دو بخش، با هم متفاوت است. مانند ورزش همگانی و ورزش قهرمانی که باهم متفاوتند و نباید صرفاً اولی را مقدمه دومی دانست.

راهکارهای مناسب پیشنهادی:
شهید باهنر فرمودند:
«تربیت را از جایی آغاز کنیم که متربی دوست دارد و به جایی ختم کنیم که مکتب می خواهد.»

اگر همین دو جمله امام خمینی و شهید باهنر را مبنای اصلی بحث قرار دهیم:

اولا - در آموزش عمومی قرآن باید «تربیت قرآنی» محور باشد، نه کسب مهارت روخوانی، روان خوانی و حفظ و قرائت کل قرآن

در این زمینه چند نکته مهم وجود دارد:
۱- در چند دهه اخیر رویکرد قالب در آموزش عمومی قرآن کریم در کشور «تدریس محوری» بوده است. یعنی وقتی گفته می شود «استاد» مراد استاد روخوانی، روان خوانی، تجوید و یا حفظ و قرائت است.

این رویکرد باید سریعا اصلاح شود. لازمه این کار:

اولا - هجرت از صورت به سیرت در آموزش عمومی قرآن است؛ یعنی طراحی و سطح بندی محتوای متناسب با نیاز، ذائقه و توان مخاطبان بر اساس سطوح چهارگانه آموزش عمومی قرآن ست.

ثانیا - جایی که متربی (یعنی عموم افراد) دوست داشته و به آن نیاز دارند و توان انجام آن را نیز دارا هستند، نه کسب مهارت های تخصصی که ارتباط معنادار و عاطفی و پایدار با مفهوم و مضامین آیات است.

این توجه با کسب مهارت های قرآنی قابل جمع است به شرطی که مهارت ها محور قرار نگیرند و تنها طریقیت داشته باشند. یعنی باز نگوییم روخوانی و روان خوانی یا قرائت کل قرآن و یا حفظ کل یا چند جزء و یا فلان سوره قرآن

ثالثا - چرخش از برنامه درسی خطی به برنامه درسی مارپیچی و حلزونی یک ضرورت دیگر در آموزش عمومی قرآن است.

در این زمینه دست برداشتن از تابوهای غلط و کج فهمی های چند دهه اخیر مانند توانایی روان خوانی کل قرآن برای عموم مردم، حفظ جزء سی ام و ... که به دلیل عدم امکان و ضرورت، یک هدف پوچ به حساب می‌آید، یک ضرورت است.

رابعا - در این رویکرد، روخوانی و روان خوانی مقدمه یادگیری قرآن کریم نیست، بلکه جزئی از سطوح عمومی آموزش قرآن است که باید معنادار و متناسب با نیاز، توان و ذائقه مخاطب عام باشد.

چرا «نهج القرآن» ؟

«نهج القرآن» نام یک رویکرد است؛ رویکردی که هدف غایی آن «تربیت قرآنی» است. یک رویکرد تلفیقی در چهار بخش اهداف، محتوا، راهبردهای تدریس (روش) و شیوه ارزشیابی. که با هدف تلفیق مباحث آموزشی و تربیتی مطرح گردیده است.
نام نهج القرآن از کتاب شریف نهج البلاغه و رویکرد منحصر به فرد مرحوم سید رضی رحمه الله علیه اقتباس گردیده و مانند نهج البلاغه شامل سه بخش اصلی است:
۱- جمله کامل (پیام های قرآنی منتخب)
۲- قطعات قرآنی منتخب (آیات نامدار)
۳- سوره های منتخب
انتخاب محتوای هر یک از موضوعات سه گانه، بر اساس سه مولفه برنامه ریزی درسی و آموزشی صورت می گیرد :
۱- نیاز مخاطب
۲- توان مخاطب
۳- ذائقه مخاطب

هدف اصلی در این ......
انس با قرآن
در این رویکرد، فلسفه وجودی آموزش عمومی قرآن کریم شامل《چیستی، چرایی و چگونگی گزینش هریک از چهار رکن اصلی یک برنامه درسی》(هدف، محتوا، روش و ارزشیابی) و نقشه سفر یادگیری هر مرحله مشخص گردیده است. بر این اساس در این رویکرد، محتواهای تربیت قرآنی 《سطح بندی》شده اند.

📖 برنامه ریزی آموزشی و درسی در هر یک از محورهای مهارت های قرآنی (اعم از روخوانی، روان خوانی، قرائت، حفظ و ...) بر اساس《محتواهای تربیتی منتخب》صورت می گیرد؛ به طوری که بین تارها (مهارت ها) و پودها (مباحث تربیتی)《رابطه طولی و عرضی معناداری》وجود دارد.

📖 آموزش مهارت، بدون گزینش محتوای تربیتی مناسب، منظور رویکرد نهج القرآن نیست.

📖 در این رویکرد:
۱- آموزش عمومی قرآن، به معنای واقعی و در عمل، از حوزه آموزش های تخصصی تفکیک می شود.
- حفظ عمومی در مقابل حفظ تخصصی (حفظ ترتیبی/ حفظ جزء/ حفظ سوره/ حفظ آیه)
- خواندن و فهمیدن در مقابل روخوانی/ روان خوانی/ قرائت مجدد و مرتل و ...
- تدبر عمومی در مقابل تفسیر ...
۲- اهداف نه گانه آموزش عمومی قرآن کریم نه در طول، بلکه《در عرض هم》هستند. (جامعیت آموزش)
۳- انس با قرآن کریم (در مقابل ترس از قرآن) با تمرکز بر《رویکرد فرهنگی》خواندن مستمر و روزانه قرآن کریم

۱- اساسا مسئله نبودن آموزش عمومی قرآن برای متولیان آن
۲- وجود ابهام های متعدد در مباحث علمی و پژوهشی در حوزه آموزش عمومی قرآن کریم در کشور
۳- سطحی نگری و ساده اندیشی شدید متولیان امر آموزش عمومی قرآن کریم و برخورد جناحی، سیاسی و جریانی با موضوع

چه باید کرد؟
۱- قبل از هر چیزی باید کار علمی دقیقی روی چیستی و چرایی اهداف کلی و عمومی آموزش عمومی قرآن کریم و چگونگی تحقق آنها انجام گیرد.

۲- آموزش عمومی قرآن کریم از رویکرد تعلیم محور و تدریس محور باید به رویکرد «تربیت محور» تبدیل شود.

برای اینکار ابتدا باید به آموزش عمومی قرآن به عنوان یک «مسئله» نگاه شود. آیا اساسا این موضوع برای کشور یک مسئله هست؟

ظاهراً دغدغه و عزم جدی برای این کار دیده نمی شود و فرهنگ عمومی در جامعه قرآنی پیوسته برای آموزش عمومی قرآن تنها طریقیت قائل است و نه موضوعیت؛ یعنی اگر از روخوانی و روان خوانی و حتی تربیت ده میلیون حافظ قرآن هم اسم برده می شود صرفا به دنباله نخبه گزینی و قهرمان پروری است.

ماهیت، رویکرد، اهداف، محتوا، روش تدریس و شیوه ارزیابی این دو تفکر کاملا با هم متفاوت است. مانند ورزش همگانی و ورزش قهرمانی که از هر حیث باهم متفاوتند مگر آنکه اولی را صرفا مقدمه دومی بدانید.

راهکارهای مناسب پیشنهادی:
شهید باهنر فرمودند:
«تربیت را از جایی آغاز کنیم که متربی دوست دارد و به جایی ختم کنیم که مکتب می خواهد.»

اگر همین دو جمله امام خمینی و شهید باهنر را مبنای اصلی بحث قرار دهیم:

اولا - در آموزش عمومی قرآن باید «تربیت قرآنی» محور باشد، نه کسب مهارت روخوانی، روان خوانی و حفظ و قرائت کل قرآن

در این زمینه چند نکته مهم وجود دارد:
۱- در چند دهه اخیر رویکرد قالب در آموزش عمومی قرآن کریم در کشور «تدریس محوری» بوده است. یعنی وقتی گفته می شود «استاد» مراد استاد روخوانی، روان خوانی، تجوید و یا حفظ و قرائت است.

این رویکرد باید سریعا اصلاح شود. لازمه این کار:

اولا - هجرت از صورت به سیرت در آموزش عمومی قرآن است؛ یعنی طراحی و سطح بندی محتوای متناسب با نیاز، ذائقه و توان مخاطبان بر اساس سطوح چهارگانه آموزش عمومی قرآن ست.

ثانیا - جایی که متربی (یعنی عموم افراد) دوست داشته و به آن نیاز دارند و توان انجام آن را نیز دارا هستند، نه کسب مهارت های تخصصی که ارتباط معنادار و عاطفی و پایدار با مفهوم و مضامین آیات است.

این توجه با کسب مهارت های قرآنی قابل جمع است به شرطی که مهارت ها محور قرار نگیرند و تنها طریقیت داشته باشند. یعنی باز نگوییم روخوانی و روان خوانی یا قرائت کل قرآن و یا حفظ کل یا چند جزء و یا فلان سوره قرآن

ثالثا - چرخش از برنامه درسی خطی به برنامه درسی مارپیچی و حلزونی یک ضرورت دیگر در آموزش عمومی قرآن است.

در این زمینه دست برداشتن از تابوهای غلط و کج فهمی های چند دهه اخیر مانند توانایی روان خوانی کل قرآن برای عموم مردم، حفظ جزء سی ام و ... که به دلیل عدم امکان و ضرورت، یک هدف پوچ به حساب می‌آید، یک ضرورت است.

رابعا - در این رویکرد، روخوانی و روان خوانی مقدمه یادگیری قرآن کریم نیست، بلکه جزئی از سطوح عمومی آموزش قرآن است که باید معنادار و متناسب با نیاز، توان و ذائقه مخاطب عام باشد.

بیش از ۳۵۰ جمله قرآنی که عموم مردم نیازی به ترجمه آن ندارند

بِسـمِ اللهِ
اَلـرَّحـمنِ الـرَّحيـمِ
اَلـرَّحـمنِ
بِسـمِ اللهِ الـرَّحـمنِ الـرَّحيـمِ
سَـلامٌ عَـلَيـکُم
اَلـحَمـدُ لِـلّـهِ
اَلـحَمـدُ لِلّـهِ رَبِّ الـعالَـميـنَ
وَ اَحـسِـنوا
وَ اشکُـروا نِعـمَـةَ اللهِ
وَ لا تُسـرِفوا
وَ کُـلوا وَ اشـرَبوا وَ لا تُسـرِفوا
وَ اَنـزَلَ مِـنَ الـسَّـماءِ مــاءً
اِنَّ اللهَ مَـعَـنا
وَ بِالـوالِـدَيـنِ اِحـسانًا
اَللهُ خالِـقُ کُلِّ شَيءٍ
اِنَّ اللهَ يُـحِبُّ الـمُحـسِـنيـنَ
اَنِ اشـكُر لي وَ لِـوالِـدَيكَ
يـا بُـنَـيَّ ! اَقِـمِ الـصَّـلاةَ
وَ اَقِـمِ الـصَّـلاةَ لِـذِکـری
وَ اِنَّ الـمَـساجِـدَ لِـلّـهِ
وَ ثِـيابَـکَ فَـطَـهِّـر
وَ اللهُ يُـحِبُّ الـمُـطَّـهِّـريـنَ
وَ جَـعَلـنَـا النَّـهارَ مَـعاشًا
رَبِّ زِدني عِلـمًا
مُـحَـمَّـدٌ رَسـولُ اللهِ
اَطيـعُـوا اللهُ
وَ اَطيـعُـوا الـرَّسول
وَ اللهُ يُـحِبُّ الـصّـابِـريـنَ
کُـلوا مِـنَ الـطَّـيِّـباتِ
بِـيَـدِكَ الـخَيـرُ
هـذا بَـيانٌ لِـلـنّـاسِ
اِنّی عَبـدُ اللهِ
وَ قولوا لِـلـنّاسِ حُسـنًا
وَ تُـسَـلِّـموا عَـلی اَهـلِـها
فَـسَـلِّـوا عَـلی اَنـفُـسِـکُم
اَللهُ الَّـذی خَـلَـقَ الـسَّـماواتِ وَ الـاَرضَ
رَبَّـنا وَ تَـقَـبَّل دُعــاءِ
هُـوَ الـرَّحـمنِ الـرَّحيـمِ
وَ ذَکِّـر
اَلـرَّحـمنُ * عَـلَّـمَ الـقُرآنَ
وَ اللهُ يُـحِبُّ الـمُحـسِـنيـنَ
اِهـدِنَا الـصِّـراطَ الـمُسـتَـقيـمِ
وَ ما بِـکُم مِن نِعـمَـةٍ فَـمِـنَ اللهِ
سُبـحانَ اللهِ
اَنِ اشـکُر لی وَ لِـوالِـدَيـکَ
وَ اعـمَـلوا صالِـحًا
مَن عَـمِـلَ صالِـحًا فَـلِـنَفـسه
اَللهُ لَـطيـفٌ بِـعِـبادِه
هَل جَـزاءُ الـاِحـسانِ اِلَّـا الـاِحـسانِ
اِنَّ مَـعَ الـعُسـرِ يُسـرًا
وَ اِنَّـکَ لَـعَـلی خُـلُـقٍ عَـظيـمٍ
رَبَّـنا آتِـنا مِن لَـدُنـکَ رَحـمَـةً
وَ اَنـتَ اَرحَـمُ الـرّاحـميـنَ
وَ اذکُرِ اسـمَ رَبِّـکَ
فَـاقرَئوا ما تَـيَسَّـرَ مِنَ الـقُرآنِ
خُـذِ الـکِـتابَ بِـقُـوَّةٍ
لايَسـخَر قَومٌ مِن قَومٍ
قَد اَفـلَـحَ مَن زَكّـاهـا
وَ اشـکُـروا نِعـمَـةَ اللهِ
فَـاسـتَـبِـقُوا الـخَيـراتِ
وَ اللهُ عَلي کُلِّ شَيءٍ قَديرٌ
فَـاِذا دَخَلـتُم بُـيوتًا فَـسَلِّـموا عَـلي اَنـفُـسِـکُم
وَ هـذا ذِکـرٌ مُـبارَکٌ
اَطيـعـوا اللهَ وَ اَطيـعـواالـرَّسولَ
رَبَّـنا عَـلَيـکَ تَـوَکَّلـنا
اِنَّ اللهَ هُـوَ الـرَّزّاقُ
وَ اذكُـروا نِعـمَـةَ اللهِ عَـلَيـكُم
عَـلَيـكُم اَنـفُـسَـكُم
اِنَّ اللهَ قَـوِيٌّ عَـزيـزٌ
رَبَّـنا عَـلَيـكَ تَـوَكَّلـنا
وَ اللهُ رَئوفٌ بِالعِبادِ
بِالـمُؤمِـنيـنَ رَئوفٌ رَحيـمٌ
کُـلوا مِن رِزقِ رَبِّـکُم وَ اشـکُـروا لَـه
اِنَّ اللهَ سَـريـعُ الـحِـسابِ
حافِـظوا عَـلَي الـصَّـلَـواتِ
اَللهُ وَلِـیُّ الَّـذيـنَ آمَـنوا
رَبِّ اجـعَلـني مُـقيـمَ الـصَّـلاةِ
فَـمَن عَـفا وَ اَصـلَـحَ، فَـاَجـرُهو عَـلَي اللهِ
وَ اللهُ لايـحِبُّ الـظّالِـميـنَ
اِنَّ اللهُ لايُـحِبُّ الـمُفـسِـديـنَ
كَـلِـمَـةً طَـيِّـبَـةً كَـشَـجَـرةٍ طَـيِّـبَـةٍ
وَ افـعَـلُـوا الـخَيـرَ ، لَـعَـلَّـکُم تُفـلِـحونَ
وَ اَمـرُهُم شوري بَيـنَـهُم
فَـمَن يَعـمَل مِثـقالَ ذَرَّةٍ خَيـرً ايـرَه
وَ مَن يعـمَل مِثـقالَ ذَرَّةٍ شَرًّايـرَه
وَ اَحـسِن ، کَـما اَحـسَـنَ اللهُ اِلَيـکَ
وَ لايَغـتَب بَعـضُـکُم بَعـضًا
وَ جَـعَلـنا مِـنَ الـماءِ کُلَّ شَيءٍ حَـيٍّ
اِنَّ اللهَ عَـليـمٌ بِـما يَفـعَـلونَ
اِنَّـهو لا يُفـلِـحُ الـمُجـرِمونَ
نَصـرٌ مِـنَ اللهِ
وَ فَتـحٌ قَـريـبٌ
وَ الـصُّلـحُ خَيـرٌ
فَـذَکِّـر اِن نَـفَـعَـتِ الـذِّکـری
رَ بَّـنَا اغـفِر لي وَ لِـوالِـدَيَّ وَ لِلـمُؤمِـنيـنَ ، يَـومَ يَـقومُ الـحِـسابُ
يا بُـنَّـیَّ اَقِـمِ الـصَّـلاةَ
وَ امُـر بِـالـمَعـروفِ
وَ انـهَ عَنِ الـمُنـکَـرِ
وَ اللهُ بِـما تَعـمَـلونَ بَـصيـرٌ
وَ رَبُّـکَ عَـلي کُلِّ شَيءٍ حَـفيـظٌ
کُـلوا مِـنَ الـطَّـيِّـباتِ وَ اعـمَـلوا صالِـحًا
وَ لِـلّـهِ خَـزائِـنُ الـسَـماواتِ وَ الـاَرضِ
اِنَّ الـشَّيـطانَ کانَ لِلـاِنـسانِ عَـدُوًّا مُـبيـنًـا
وَ اعـتَـصِـموا بِـحَبـلِ اللهِ جَـميـعًا
وَ لا تَـفَرَّقوا
وَ مَن يَـتَـوَکَّل عَـلَی الـلّـهِ ، فَـهُـوَ حَسـبُـه
جـاءَ الـحَقُّ وَ زَهَـقَ الـباطِـلُ
وَ ما تَوفيـقی اِلّـا بِـالـلّـهِ
فَـاِذا قَـرَأتَ الـقرآنَ ، فَـاسـتَـعِذ بِـاللهِ مِـنَ الـشَّيـطانِ الـرَّجيـمِ
اَ فَـلا يَـتَـدَبَّـرونَ الـقُرآنَ
هـذا مِن فَضـلِ رَبّی
يـا اَيـهَا الَّـذيـنَ آمَـنوا
اَنـفِـقوا مِـمّـا رَزَقـناکُم
اِنَّ الـحَـسَـناتِ يُذهِـبـنَ الـسَـيِّـئاتِ
وَ قُل لَـهُـما قَولًـا کَـريـمًا
فَـلا تَـقُل لَـهُـما اُفٍّ
رَبِّ ارحَمـهُـما کَـما رَبَّـياني صَـغيـرًا
مَن جاءَ بِالـحَـسَـنَـةِ
فَـلَـهُ عَشـرُ اَمـثالِـها
اَمَّن يُـجيـبُ الـمُضـطَـرَّ اِذا دَعـاهُ وَ يَکـشِـفُ الـسوءَ
فَـاللهُ خَيـرٌ حافِـظًا
وَ هُـوَ اَرحَـمُ الـرّاحِـميـنَ
فَلـيَنـظُـرِ الـاِنـسانُ اِلـي طَـعامِـه
وَ ارزُقـنا وَ اَنـتَ خَيـرُ الـرّازِقيـنَ
وَ آخِـرُ دَعـواهُم اَنِ الـحَمـدُ لِـلّـهِ رَبِّ الـعالَـميـنَ
وَ لا تَـتَّـبِـعوا خُـطُـواتِ الـشَّيـطانِ
وَ اذكُـر رَبَّـكَ كَـثيـرًا
اَلا بِـذِكـرِ اللهِ تَطـمَـئِـنُّ الـقُـلوبُ
وَ كَـلِـمَـةُ اللهِ هِـيَ الـعُـلـيا
وَ لا تَسـتَـوِی الـحَـسَـنَـةُ وَ لَـا الـسَّـيِّـئَـةِ
خُـذِ الـعَفـوَ، وَ أمُر بِالـعُرفِ
وَ اَعـرِض عَـنِ الـجاهِـليـنَ
وَ اشـکُـروا نِعـمَـةَ اللهِ، اِن کُنـتُم اِيّـاهُ تَعـبُـدونَ
وَ جَـعَلـنَـا الـسَّـماءَ سَقـفًا مَحـفوظًا
وَ کُلٌّ في فَـلَـکٍ يَسـبَـحونَ
وَ ارکَـعوا مَـعَ الـرّاکِـعيـنَ
وَ ارکَـعی مَـعَ الـرّاکِـعيـنَ
کَم مِن فِـئَـةٍ قَـليـلَـةٍ غَـلَـبَت فِـئَـةً کَـثيـرَةً بِـاِذنِ اللهِ
سُبـحانَ رَبِّـکَ رَبّ ِ الـعِـزَّةِ عَـمّا يَـصِـفونَ
وَ سَـلامٌ عَـلَي الـمُرسَـليـنَ
وَ الـحَمـدُ لِـلّـهِ رَبّ ِ الـعالَـميـنَ
فَـذَکِّر بِـالـقُرآنِ
اِنَّ هـذَا الـقُرآنَ يَهـدي لِـلَّـتي هِـيَ اَقـوَمُ
اَلـرَّحـمنُ ، عَـلَّـمَ الـقُرآنَ
وَ اِذا قُـرِئَ الـقُرآنُ فَاسـتَـمِـعوا لَـه وَ اَنـصِـتوا ، لَـعَـلَـکُم تُرحَـمونَ

وَ اَوفوا بِـالـعَهـدِ
اِن اَحـسَنـتُم اَحـسَنـتُم لِـاَنـفُـسِـكُم
وَ اِن اَسَـأتُم فَـلَـها
بَـلِ الـاِنـسانُ عَـلی نَفـسِـه بَـصيـرَةٌ
وَ تَـعاوَنوا عَـلَـي الـبـِّـرِ وَ الـتَّـقـوي
وَ لاتَـعاوَنوا عَـلَـي الـاِثـمِ وَ الـعُدوانِ
لَـقَد کَرَّمـنا بَـنی آدَمَ
فَـاِذا فَـرَغتَ فَـانـصَب
اِنَّ اللهَ يـأمُـرُ بِـالـعَـدلِ وَ الـاِحـسانِ
اِنَّ اللهَ يَأمُـرُكُم
اَن تُـؤَدُّوا الاَماناتِ اِلـيٰ اَهـلِـها
لَـئِن شَـکَرتـُم لَـاَزيـدَ نَّـکُم
وَ لَـئِن کَـفَرتـُم اِنَّ عَـذابی لَـشَـديدٍ.
وَ اللهُ عِنـدَه حُسـنُ الـثَّـوابِ
هَـل يَسـتَـوِي الَّـذيـنَ يَعـلَـمونَ وَ الَّـذيـنَ لايَعـلَـمونَ
فَـاتَّـقُـوالله َوَ اَصـلِـحوا ذاتَ بَيـنِـکُم
لَـقَد کانَ لَـکُم فی رَسولِ اللهِ اُسـوَةٌ حَـسَـنَـةٌ
وَ لاتَقـفُ ما لَيـسَ لَـكَ بِـه‌ عِلـمٌ
فَـاسـاَلوا اَهـلَ الـذِّکـرِ، اِن کُنـتُم لاتَعـلَـمونَ
لاتُبـطِـلوا صَـدَقاتِـكُم بِالـمَـنِّ وَ الـاَذيٰ
اَلَّـذيـنَ آتَيـناهُـمُ الـکِـتابَ يَتـلونَـه حَـقَ تِـلاوَتِـه
هُـوَ الـاَوَّلُ وَ الـآخِـرُ وَ الـظّاهِـرُ وَ الـباطِنُ
اِنَّ اللهَ لايَظـلِـمُ مِثـقالَ ذَرَّةٍ
وَ مَن اَصـدَقُ مِـنَ اللهِ قيـلًا
کَـتَـبَ رَبُّـکُم عَـلي نَفـسِـهِ الـرَّحـمَـةَ
ما اَصابَـکَ مِن حَـسَـنَـةٍ فَـمِـنَ اللهِ
وَ ما اَصابَـکَ مِن سَيِّـئَـةٍ فَـمِن نَفـسِـکَ
وَ اسـاَلُـوا اللهَ مِن فَضـلِـه
فَـلاتَـكُن مِـنَ الـقانِـطيـنَ
وَ لا تَمـشِ فِي الاَرضِ مَـرَحًا
وَ الَّـذيـنَ آمَـنوا اَشَـدُّ حُـبًّا لِـلّـهِ
فَلـيَعـبُدوا رَبَّ هـذَا الـبَيـتِ
وَ اَن تَعـفوا ، اَقـرَبُ لِلـتَّقـويٰ
وَ شاوِرهُم فِـی الـاَمـرِ
اَلَّـذي خَـلَـقَ فَـسَوّيٰ
وَ اصـبِـر
فَـاِنَّ اللهَ لايُـضيـعُ اَجـرَ الـمُحـسِـنيـنَ
فَـذَکِّـر ، اِن نَـفَـعَـتِ الـذِّکـري
فَـاصـبِـر، اِنَّ وَعـدَ اللهِ حَـقٌّ
لَن تَـنالُـوا الـبِـرَّ حَـتّي تُنـفِـقوا مِـمّا تُـحِـبّـونَ
سَـلامٌ عَـلَيـکُم بِـما صَـبَرتُم
فَـنِعـمَ عُقـبَـي الـدّارِ
اَلا لَعـنَـةُ اللهِ عَـلَي الـظّالِـميـنَ
وَ هُـوَ عَـليـمٌ بِـذاتِ الـصُّدورِ
اِنّـا زَيَّـنَّـا الـسَّـماءَ الـدُّنـيا بِـزيـنَـةِنِ الـکَواکِـبِ
وَ لِـلّـهِ الـاَسـماءُ الـحُسـنـيٰ
فَـادعوهُ بِـها
اِنَّ اللهَ لايُـغَـيِّـرُ ما بِـقَومٍ
حَـتّی يُـغَـيِّـروا ما بِـاَنـفُـسِـهِم
رَبَّـنا آتِـنا مِن لَـدُنـکَ رَحـمَـةً
وَ هَـيِّـيء لَـنا مِن اَمـرِنا رَشَـدًا
وَ اَنـبَتـنا فيـها مِن کُلِّ زَوجٍ بَـهيـجٍ
وَ مِن آيـاتِـه خَلـقُ الـسَـماواتِ وَ الـاَرضِ
وَ اخـتِـلافُ اَلـسِـنَـتِـکُم وَ اَلـوانِـکُم
شَهـرُ رَمَـضانَ الَّـذی اُنـزِلَ فيـهِ الـقُرآنُ
رَبِّ اغـفِر لي وَ لِـوالِـدَيَّ
وَ لِـمَن دَخَـلَ بَيـتِيَ مُؤمِـنًا
رَبِّ اَدخِلـني مُدخَـلَ صِدقٍ ؛
وَ اَخـرِجـني مُخـرَجَ صِدقٍ
وَ ذَکِّـر، اِنَّ الـذِّکـری تَنـفَـعُ الـمُؤمِـنینَ
وَ لا تَنـسَـوُا الـفَضـلَ بَيـنَـكُم
اِنَّ الـصَّـلاةَ کانَـت عَـلَـي الـمُؤمِـنيـنَ کِـتابًا مَوقوتًـا
اِنّـا فَـتَحـنا لَـکَ فَتـحًا مُـبيـنًا
وَ لا تَلـمِـزوا اَنـفُـسَـکُم
وَ لا تَـنابَـزوا بِـالـاَلـقابِ
يَـقولُـوا الَّـتي هِـيَ اَحـسَـنُ
وَ اقـصِد في مَشـيِکَ
وَ اغضُـض مِن صَوتِـکَ
اِجـتَـنِـبوا کَـثيـرًا مِـنَ الـظَنِّ
کُلُ امـرِئٍ بِـماکَـسَـبَ رَهيـنٌ
وَ سَـبِّـح بِـحَمـدِ رَبِّکَ قَبـلَ طُـلوعِ الـشَّمـسَ وَ قَبـلَ الـغُـروبِ
وَ لَـقَد يَـسَّـرنَـا الـقُرآنَ لِـلـذِّکـرِ
فَـبِـاَیِّ آلاءِ رَبِّـکُـما تُـکَذِّبانِ
لا یَـمَسُّـه اِلَّـا الـمُـطَـهَّـرونَ
وَ هُـوَ مَـعَـکُم اَیـنَ ما کُنـتُم
اَ لَم يَـأنِ لِـلَّـذيـنَ آمَـنوا اَن تَخـشَـعَ قُـلوبُـهُم لِـذِكـرِ الـلّـهِ
وَ اَنـزَلـنَـا الـحَـديـدَ ، فيـهِ بَـاسٌ شَـديـدٌ ، وَ مَـنافِـعُ لِـلـنّـاسِ
فَـاعـتَـبِـروا یـا اُولِـی الـاَبـصارِ
لاتَـتَّـخِـذواعَـدُوّی وَ عَـدُوَّ کُم اَولِـيــاءَ
لِـمَ تَـقولونَ ما لا تَـفـعَـلونَ
يَرفَـعِ اللهُ الَّـذیـنَ آمَـنوا
وَ الَّـذیـنَ اوتـُوا الـعِلـمَ دَرَجاتٍ
هُـوَ اللهُ الـخالِـقُ الـبارِئُ الـمُـصَـوِّرُ
وَ الـسَّـمـاءَ بَـنَیـناها بِـاَیـدٍ
وَ اِنّـا لَـموسِـعونَ
سَـبَّـحَ لِـلّـهِ ما فِـی الـسَّـمـاواتِ وَ مـا فِـی الـاَرضِ
اِنّـا جَـعَلـنا ما عَـلَي الـاَرضِ زيـنَـةً لَـها
لِـيَبـلُـوَكُم اَحـسَـنُ عَـمَـلًا
اِنَّ اللهَ كانَ عَـلَيـكُم رَقيـبًا
قُل اِن كُنـتُم تُـحِـبّونَ اللهَ
فَاتَّـبِـعونى يُحـبِبـكُمُ اللهُ
وَسِـعَ رَبّى كُـلَّ شَىءٍ عِلـمًا
وَ هـذا كِـتابٌ اَنـزَلـناهُ مُـبارَكٌ
اِنَّ رَحـمَـةَ اللهِ قَـريـبٌ مِـنَ الـمُحـسِـنيـنَ
اِنّا لا نُـضيـعُ اَجـرَ مَن اَحـسَـنَ عَـمَـلًا
فَـاذکُرُوا اللهَ
کَـذِکـرِکُم آبـاءَکُم اَو اَشَـدَّ ذِکـرًا
لايُـکَـلِّـفُ اللهُ نَفـسًا اِلّا وُسـعَـها
اَنـتَ مَولانـا ، فَـانـصُرنـا عَـلَي الـقَومِ الـکافِـريـنَ
وَ لايَغـتَب بَعـضُـکُم بَعـضًا
اِنَّ اللهَ يَرزُقُ مَن يَـشاءُبِـغَيـرِحِـسابٍ
وَ قَـضي رَّبُـکَ اَلّـا تَعـبُـدوا اِلّـا اِيّـاهُ
وَ بِالـوالِـدَيـنِ اِحـسانًـا
وَ مـا اَنـفَـقـتُم مِن شَیءٍ فَـهُـوَ يُخـلِـفُـه
وَ هُـوَ خَيـرُ الـرّازِقيـنَ
رَبَّـنا اِنَّـنا آمَنّـا فَـاغـفِرلَـنا ذُنوبَـنا ؛
وَ قِـنا عَـذابَ الـنّارِ
رَبِّ اشـرَح لي صَدري
وَ يَـسِّر لي اَمـري
وَ احـلُل عُقـدَةً مِن لِـساني
يَفـقَهوا قَولي
ماشـاءَ اللهُ
لا قُـوَّةَ اِلّـا بِاللهِ
وَ بِـعَهـدِ اللهِ اَوفوا
وَ مَن اَوفىٰ بِـعَهـدِه‌ مِـنَ اللهِ
لَـو کـان فيـهِـما آلِـهَـةٌ اِلَّـا اللهُ لَـفَـسَـدَتا
وَ اسـتَـعيـنوا بِالـصَّبـرِ وَ الـصَّـلاةِ
مَن يَشـفَع شَـفاعَـةً حَـسَـنَـةً
يَـكُن لَـه نَـصيـبٌ مِنـها
اِعـدِلوا هُـوَ اَقـرَبُ لِـلـتَّقـوي
فَـاذكُـروا آلاءَ اللهِ
مَن جـاءَ بِـالـحَـسَـنَـةِ فَـلَـه عَشـرُ اَمـثالِـها
اَللهُ نَـزَّلَ اَحـسَـنَ الـحَـديثِ
وَ مَن شَـکَـرَ فَـاِنَّـما يَشـکُـرُ لِـنَفـسِـه
وَ لا يَجـرِمَـنَّـكُم شَـنَـآنُ قَومٍ
عَـليٰ اَلّـا تَعـدِلوا
اِنَّ اللهَ نِـعِـمّا يَـعِـظُـكُم بِـه
وَ لا تُظـلَـمونَ فَـتيـلًا
فَاذكُـرُوا اللهَ قِـيامًا وَ قُـعودًا وَ عَـلى جُـنوبِـكُم
وَ اِذا حُـيّيـتُم بِـتَـحِـيَّـةٍ
فَـحَـيّوا بِـاَحـسَـنَ مِنـها اَو رُدّوها
فَـلا تَـتَّـبِـعُـوا الـهَـوى اَن تَعـدِلوا
وَ اعـلَـموا اَنَّ اللهَ مَـعَ الـمُـتَّـقيـنَ
وَ لا تُلـقوا بِـاَيـديـكُم اِلَى الـتَّهـلُـكَـةِ
وَ أمُر اَهـلَـكَ بِـالـصَّـلاةِ وَ اصـطَـبِـر عَـلَيـها
وَ ما خَـلَقـتُ الـجِنَّ وَ الاِنـسَ اِلّا لِـیَعـبُـدونَ
وَ اِذا سَـاَ لَـکَ عِـبادي عَـنّي، فَـاِنّي قَريـبٌ
وَ اَعِـدّوا لَـهُم مَا اسـتَـطَعـتُم مِن قُوَّةٍ
لَيـسَ لِـلاِنـسانَ اِلّا ما سَـعی
وَ يَدرَئونَ بِالـحَـسَـنَـةِ الـسَّـيِّـئَـةَ
فَـاتَّـقُـوا اللهَ مَـا اسـتَـطَعـتُم
اِن هُـوَ اِلّا ذِکـرٌ لِلـعالَـميـنَ
فَـلا تُـزَكّـوا اَنـفُـسَـكُم
لا تَدخُـلوا بُـيوتًا غَيـرَ بُـيوتِـكُم ، حَتّي تَسـتَأنِـسوا
اِنَّـما يَخـشَی اللهَ مِن عِـبادِهِ الـعُـلَـماءُ
وَ لا تَـطيـعوا اَمـرَ الـمُسـرِفيـنَ
وَ کانَ سَعـیُـکُم مَشـکورًا
فَـتَـبارَكَ اللهُ اَحـسَـنُ الـخالِـقيـنَ
قو اَنـفُـسَـكُم وَ اَهـليـكُم نـارًا
وَ عِـبادُ الـرَّحـمـنِ
اَلَّـذينَ يَمـشونَ عَـلَي الـاَرضِ هَونًا
وَ الَّذيـنَ هُـم لِـاَماناتِـهِـم راعونَ
اَلَّـذيـنَ هُم في صَـلاتِـهِم خاشِـعونَ
وَ جادِلـهُم بِالَّـتى هِـيَ اَحـسَـنُ
اَلَّـذيـنَ هُم عَـنِ الـلَغـوِ مُعـرِضونَ
وَ لِـلّـهِ عاقِـبَـةُ الـاُمورِ
كُلُّ شَيءٍ هالِـكٌ اِلّا وَجـهَـه
اِنَّ اللهَ يُـدافِـعُ عَـنِ الَّذيـنَ آمَـنوا
اِنَّ اللهَ لايُـحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَـفورٍ
وَ اِذا مَرّوا بِالـلَّغـوِ مَرّوا كِـرامًا
رَبُّـنَـا الَّـذي اَعـطي كُلَّ شَيءٍ خَلـقَـه ، ثُمَّ هَـدي
وَ مَن لَم يَجـعَـلُ اللهُ لَـه نورًا ، فَـما لَـه مِن نورٍ
قُل لِلـمُؤمِـنيـنَ يَـغُضّوا مِن اَبـصارِهِم وَ يَحـفَـظوا فُـروجَـهُم
قُل لِلـمُؤمِـناتِ يَغـضُضـنَ مِن اَبـصارِهِـنَّ وَ يَحـفَظـنَ فُـروجِـهِـنَّ
رَبِّ اَنـزِلـني مُنـزَلًا مُـبارَكًا
وَ اَنـتَ خَيـرُ الـمُنـزِليـنَ
سُبـحانَ الَّـذي سَـخَّـرَ لَـنا هـذا
وَ ما كُنّا لَـه مُقـرِنـينَ
وَ اِنّـا اِلـي رَبِّـنا لَـمُنـقَـلِـبونَ
وَ سَـيَعـلَـمُ الَّـذيـنَ ظَـلَـموا اَيَّ مُنـقَـلَـبٍ يَنـقَـلِـبونَ
كُلٌّ لَـه قـانِـتونَ
لَـقَد خَـلَقـنَـا الـاِنـسانَ فی اَحـسَـنِ تَقـويـمٍ
وَيـلٌ لِـکُلِّ هُـمَزَةٍلُـمَـزةٍ
اَ لَيـسَ اللهُ بِاَحـکَـمِ الـحاکِـميـنَ
وَ اَمَّا الـسائـلَ فَـلا تَنـهَر
مَن يَـتَـوَکَّـل عَـلَـی الـلّـهِ فَـهُـوَ حَسـبُـه
توبوا اِلَـی اللهِ
مَن يوقَ شُـحَّ نَفـسَـه فَـاُولـئِـکَ هُـمُ الـمُفـلِـحونَ
اَلّا تَطـغَوا فِـی الـميـزانِ
قُل لـا اَسـئَـلُـکُم عَـلَيـهِ اَجـرًا
اِلَّـا الـمَـوَدَّةَ فِـی الـقُربـی
مـا تَسـقُـطُ مِن وَرَقَـةٍ اِلّـا يَعـلَـمُـها
وَ لِـلّـهِ ميـراثُ الـسـماواتِ وَ الـاَرضِ
وَ مَن يَبـتَـغِ غَيـرَ الـاِسـلامِ ديـنًـا فَـلَن يُقـبَـلَ مِنـهُ
اِنَّ الـدّيـنَ عِنـدَ اللهِ الـاِسـلامُ
وَ فَوقَ کُـلِّ ذی عِلـمٍ عَـليـمٌ
وَ مَن يَغـفِـرُ الـذُّنوبَ اِلَّا اللهُ
مـا يُـريـدُ اللهُ
لِـيَجـعَـلَ عَـلَيـكُم مِن حَـرَجٍ
وَ لا تَقـرَبُـوا الـفَـواحِـشَ
ما ظَـهَـرَ مِنـها وَ ما بَـطَـنَ
وَ اِنَّ اَوهَـنَ الـبُـيوتِ لَـبَيـتُ الـعَنـکَـبوتِ
وَ اِذا قُلـتُم فَـاعـدِلوا
وَ لَوكانَ ذا قُربـيٰ
قُـل اَمَـرَ رَبّي بِـالـقِسـطِ
عَـلَي اللهِ تَـوَكَّلـنا
بَـقِـيَّـةُ اللهِ خَيـرٌ لَـكُم ، اِن كُنـتُم مُؤمِـنيـنَ
وَ اَشـرَقَـتِ الـاَرضُ بِـنورِ رَبِّـها
وَ اخـفِض لَـهُـما
جَـناحَ الـذُّلِّ مِـنَ الـرَّحـمَـةِ
سَـنُـريـهِم آياتِـنا فِی الـآفاقِ وَ فی اَنـفُـسِهِم
رَبَّـنا ما خَـلَقـتَ هـذا باطِـلًا ،
فَـقِـنا عَـذابَ الـنّـارِ
اَللهُ نَـزَّلَ اَحـسَـنَ الـحَـديـثَ
عَلَّـمَ الـاِنـسانَ ما لَم يَعـلَم
رَضِـيَ الـلّـهُ عَنـهُم وَ رَضوا عَنـهُ،
ذلـکَ الـفَوزُ الـعَـظيـمُ
وَ الـباقِـياتُ الـصّالِـحاتِ ، خَیرٌ عِنـدَ رَبِّـکَ ثَـوابًا ، وَ خَيـرٌ مَـرَدًّا
رَبِّ اَعوذُ بِـکَ مِن هَـمَـزاتِ الـشَّـياطيـنِ
وَ اَعوذُ بِـکَ رَبِّ اَن يَحـضُـرونِ
وَ اِذا حُيِّيـتُم بِـتَـحِيَّةٍ ، فَـحَـيّوا بِـاَحـسَـنَ مِنـها ، اَو رُدّوها
وَ اذکُـرِ اسـمَ رَبِّـکَ بُکـرَةً وَ اَصيـلًا
وَ قالَ الرَّسولُ، يا رَبِّ ! اِنَّ قَومِي اتَّـخَـذوا هـذَا الـقُرآنَ مَهـجورًا
وَ لِـلّـهِ الـعِزَّةِ وَ لِـرَسولِـه وَ لِـلـمُؤمِـنيـنَ
اَ فَـمَن يَخـلُـقُ كَـمَن لايَخـلُـقُ
اَ فَـلا تَـذَکَّـرونَ
وَ لاتَجـعَل يَـدَکَ مَغـلولَـةً اِلـي عُـنُـقِـکَ،
وَ لاتَبـسُطـها کُلَّ الـبَسـطِ
رَبَّـنا لاتُـزِغ قُـلوبَـنا بَعـدَ اِذ هَـدَيـتَـنا
وَ هَب لَـنا مِن لَـدُنـکَ رَحمَةً
اِنَّـکَ اَنـتَ الـوَهّـابُ
رَبِّ اغـفِر لي وَ لِـوالِـدَيَّ
وَ لِـمَن دَخَـلَ بَيـتِيَ مُؤمِـنًا
وَ لِلـمُؤمِـنيـنَ وَ الـمُؤمِـناتِ
رَبِّ اَدخِلـني مُدخَـلَ صِدقٍ
وَ اَخـرِجـنی مُخـرَجَ صِـدقٍ
وَ اجـعَل لي مِن لَـدُنـکَ سُلـطانًا نَـصيـرًا