با تدبر در آیه اول و دوم سوره عصر «وَ العَصـرِ اِنَّ الاِنـسانَ لَـفی خُسـرٍ» به آیه ۱۰۳ سوره کهف می رسیم که در قالب طرح سؤال می فرماید: «قُل هَل نُـنَبِّـئُـكُم بِالاَخـسَريـنَ اَعـمالًا» (بگو ای پیامبر! آيا شما را آگاه كنيم كه زیانکارترین مردم در کردار چه کسانی هستند؟)

سپس در پاسخی حکیمانه - که معنای «وَ لَاالضّالّیـنَ» در سوره حمد هم اشاره می کند و می فرماید: «اَلَّذينَ ضَلَّ سَعـيُـهُم فِی الـحَـياةِ الدُّنـيا وَ هُم يَحـسَـبونَ اَنَّـهُم يُحـسِـنونَ صُنـعًا» (آنهايى كه كوششان در زندگى دنيا تباه شد و مى‌پنداشتند كارى نيكو مى‌كنند.)

آری، این آیه که به «جهل مرکب» یا «توهّم دانایی» اشاره دارد، شرح حال و عاقبت کسانی است که بیش از حد بر علم و ثروت و دارایی مادی و معنوی خود تکیه دارند و سخن حق را نمی شنوند و لذا خود را حق می دانند و به خود اجازه هر تعدی را به دیگران می دهند.

و نیز طبق «حدیث شریف ثقلین» از آنجا که قرآن کریم یکی از دو ثقل و یادگار پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله وسلم است و «طبق آیه امانت» آن را باید به صاحب آن در قیامت آن هم به صورت سالم باژرگرداند، پس باید بر اساس آیه «انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون» نه تنها باید مراقبت کرد، بلکه باید مواظب بود تا جزء مهجور گذارندگان قرآن در آخر الزمان قرار نگرفت.